De kerk in de Brandtstraat

We woonden in mijn jeugd, ik vanaf mijn vierde jaar, in de Brandtstraat in een benedenwoning van de R.K. Woningbouwvereniging “Verbetering zij ons streven”. De woningen zijn inmiddels afgebroken en het stratenplan daar is gewijzigd. Als katholieken kerkten we in de kerk gewijd aan de H.H. Engelbewaarders (H.H. is de meervoudsafkorting van heiligen) in onze straat. Achter in de kerk bevond zich in de muur een plaquette waarop stond: “Louisa-kerk”. Deze naam verwees naar een mevrouw die een aanzienlijk bedrag voor de bouw van de kerk had geschonken.

Mijn moeder vertelde ooit dat de naam H.H. Engelbewaarders te danken was aan pastoor Lukassen die, lopend door de Engelenburgstraat, de nieuwe naam bedacht. Hij vond deze geschikter.

Ik heb goede herinneringen aan onze grote parochiekerk (ooit 1 pastoor en 3 of 4 kapelaans!).

De kerk kende mooie mozaïeken. Achter in de kerk was een forse muurschildering met O. L. Vr. van Fatima met de drie herderskinderen: Lucia, Francisco en Jacinta. Maria was vele malen aan hen verschenen en deed o.a. bijzondere voorspellingen.

Ook werden er processies gehouden. Niet buiten (wegens het processieverbod boven de grote rivieren) maar binnen in de kerk over de paden tussen de rijen kerkbanken door.

Mijn zus, broers en ik ontvingen er de Eerste Heilige Communie en de bisschop diende ons daar het Vormsel (kracht van de H. Geest bij het volwassen worden) toe. Aangezien we alle vier geboren zijn in de kraamkliniek “Bethlehem” aan de Prinsessegracht werden we, kort na de geboorte, gedoopt (de moeder kon er toen nooit bij zijn!) in de naast de kliniek gelegen Boskantkerk ofwel de H.H. Antonius en Lodewijkkerk. Toen ons jongste broertje ruim een jaar na de oorlog gedoopt werd, was deze kerk, als gevolg van een bombardement in WO II, zwaar beschadigd. We liepen langs de puinhopen naar de nog redelijk in tact zijnde doopkapel. Kraamkliniek en kerkruïne zijn lang geleden afgebroken. Nu vind je er o.a. het Ministerie van Financiën.

Na de kleuterschool in de Beijersstraat zat ik in de eerste en tweede klas van de Tarcisiusschool in de Kritzingerstraat (1947-1949). Niet alleen op zondag werd de H. Mis bijgewoond, ook in de week ging ik vóór schooltijd geregeld (zonder eten en drinken, zoals toen nog de regel was), gestimuleerd door school, naar de kerk. Bij elk doordeweeks kerkbezoek ontving je een kaartje en bij een bepaald aantal kaartjes kreeg je een beloning. Ook gingen de kinderen klassikaal eens in de zoveel weken bij de priester in de biechtstoel hun (pekel)zonden belijden.

De kerk bezat 14 levensgrote kruiswegstaties om het lijden en sterven van Jezus bij te overwegen. Vanwege teruglopend kerkbezoek werd de kerk in 1981 afgebroken. Kippenvel kreeg ik toen ik vele jaren later het Tegelmuseum in Otterlo bezocht en daar plots de muur-vullende eerste kruiswegstatie (Jezus wordt door Pilatus ter dood veroordeeld) zag. Ernaast stond vermeld: “Kruiswegstatie uit de voormalige kerk van de H.H. Engelbewaarders in de Brandtstraat in Den Haag. Tegelplateau vervaardigd bij ‘De Porseleinen Fles’ in Delft”. Toch nog iets over van die dierbare kerk uit mijn jeugd!

Na de twee jaar op de Tarcisiusschool ben ik voor de verdere klassen naar de Lagere School van de broeders van O. L. Vr. Onbevlekt Ontvangen (= zonder erfzonde geboren) ofwel de broeders van Maastricht in de Herschelstraat gegaan. Daarna naar de Mulo, gerund door dezelfde broeders. Op mijn zestiende ben ik uit Den Haag vertrokken om elders verder te studeren. Jaren later ben ik nog eens gaan kijken in de Herschelstraat en de Weimarstraat. School- en kloostercomplex bleken nu een Islamitisch Centrum.

Den Haag is niet meer de stad van mijn jeugd. De tijden veranderen.

Als iemand nog foto’s heeft van de kerk (m.n. ook van de binnenkant) dan ontvang ik die graag.

Harry Schel
harrymetaschel@gmail.com

Recente berichten