Een pand met een heerlijke geur

Zomaar een pand. Een pand met een verleden. Mooi van architectuur. En met een heerlijke walm omgeven. Wellicht had je meer panden met ‘luchten’. Ik denk aan de pindabranderij uit de Brandtstraat. Maar een geur zoals dit pand? Nee, dat ben ik never nooit meer tegengekomen. Heerlijk, als ik er nog aan terugdenk.

Hoe ik kom op dit schrijven van dit artikeltje? Ik las laatst een artikel over snoep in de MAX-gids. Daarin stond welke snoepsoorten er zijn en waar ze vandaan komen. Beter gezegd: waar ze worden geproduceerd. En toen dacht ik aan dat pand, gesitueerd aan de Zoutkeetsingel, nabij de Schapenlaan.

Het is geen doorgaande weg. Het is meer een straat waar je de wijk in- of uitrijdt. Maar áls ik in de buurt was, reed ik er graag even langs. 

Welke snoepsoorten daar werden geproduceerd, is mij onbekend. Ook ben ik nooit in het pand geweest. Was het maar waar…

Heden ten dage is het, volgens mij, een kantoorpand.

Maar zo’n 30 jaar geleden, lag ik in het ziekenhuis aan de overkant: het Westeinde. Mijn gezichtsblik was direct op dát mooie pand. Ik vermaande mijzelf, als ik weer kon lopen, dat pand nu eens op de foto te nemen. En geen lakse houding aan te nemen van: dat komt nog wel eens een keer… Want zo is er in de afgelopen decennia veel gesloopt in Den Haag, waarvan ik graag nog een foto van had willen maken. 

Bijgaand twee afbeeldingen. Eén zelf gemaakt. En één gekocht van Frans de Leef. Frans heeft er ooit een zeefdruk van gemaakt.

Aan Frans en zijn overleden broer Jan heb ik goede herinneringen. Ik denk daarbij onder andere aan het boekje: Morgen gratis koffie… Maar da’s een ander verhaal.

Een pand. Zomaar eentje met een geschiedenis. Het pand is er nog. De productie van snoep is er niet meer. Maar als u zich afvraagt: of ik nog snoep? Jazeker! En waarom? ’t Is gewoon lekkâh.

Aad van Krevelen

ajlvankrevelen@hetnet.nl

Recente berichten