Vroem, Vroom

DAF 33


Grappig, ik heb het automerk DAF zien komen en ook weer zien gaan, wat personenauto’s betreft. De allereerste was de Daffodil. Een wereldsensatie, want de aandrijving was geen automaat maar een Variomatic. Ondiplomatiek gezegd bracht je door gas te geven twee bretels in beweging die via grotere tandwielen de auto voortstuwden, dus zonder versnellingsintervallen. Voor je gevoel of je op een Mobilette of Peugeot bromfiets zat in die tijd. Maar dan even anders. 

Het was dan wel een prachtuitvinding, maar had wel de consequentie dat veel bejaarden alsnog voor een automaat hun rijbewijs gingen halen met de aankoop van een DAF als gevolg. En ja, zo zie je hoe belangrijk of desastreus een imago kan zijn, want veel jongeren wilden niet gezien worden in wat men omschreef als een ‘Truttenschudder’. Men heeft nog gepoogd het imago om te buigen door aan rally’s mee te gaan doen, maar dat mocht niet meer baten. Na een aantal facelifts werd de DAF 33 geïntroduceerd. Het design was van Michelotti. Italiaans dus en eigenlijk niets mis mee. Ik kan hem mij nog goed herinneren, want onze buurvrouw mevrouw de Groot, op de Carel Reinierszkade 115, kocht er één. Zij was invalide en om mobiel te blijven ging ze rijles nemen, slaagde en kocht een rode aangepaste DAF 33. Elke zaterdagmiddag waste ik haar DAF en zo maakte ik kennis met elk detail van deze auto tijdens het wassen. Herinnert u zich nog de voorkant? Heel apart gevormde motorkap. Tussen de koplampen sterk aflopend naar de grille. Vanaf de zijkant oogde hij wat als een koetsje met een vierkante kont met scherpe Italiaanse lijnen. Een zeer herkenbaar model. Het interieur was heel Nederlands clean. Eenvoudig met veel kunststof. Leuk stuurtje met weglopende spaken naar het midden. Links en rechts daarvan twee lange, fraai gevormde stengels voor de richtingaanwijzers en de claxon, en rechts voor iets wat ik niet meer weet. Eenvoudig dashboard met een kilometerteller, een paar trekknoppen en het contactslot. Op het middenconsole een krom hendel met drie standen. Vooruit, neutraal en achteruit. De bediening was niet boterzacht, maar vroeg enige brute kracht. Starten natuurlijk met de rechtervoet op de rem. Doordat het pruttelende motortje niet soepel licht op het gaspedaal reageerde, moest je altijd het gaspedaal iets dieper intrappen, met als gevolg dat hij dan ineens wel fel reageerde en je snel het gas weer moest loslaten om er niet als een speer vandoor te gaan. Ik heb ook menig bejaarde als een komeet het parkeervak uit zien komen. Door de wat hoge bouw was het prima ruim zitten in deze DAF, zelfs met een hoed op en dat zag je dan ook regelmatig. Een signaal voor de medeweggebruikers om extra op te letten. De bagageruimte was mooi hoog en vlak, dus prima voor algemeen gebruik. Tja, een heel knappe vinding die Variomatic, maar de auto kreeg een fout imago en ik vond hem iets te Hollands. Te clean, zonder emotie. Niets mis mee, maar ook niet veel aan, wat emotie betreft. En auto’s blijven - voor mij althans - emotie!


Details

  • Schrijver

    John Vroom
  • E-mail

    Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 
  • Fotobijschrift

  • Editie

    24-2021

Meest gelezen artikelen

Contact

Laan van Meerdervoort 174
2517 BH Den Haag

Lezersservice
ma t/m vrij van 10 tot 12 uur:

070 - 345 76 97

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.


© 2021 De Haagse Tijden. All rights reserved. Powered by Brückel Reclame BV.